!”
“พวกเราติดกับดับแล้ว!” หูเฟิงเข้าใจในทันที
โจวกังกลับยังไม่เข้าใจ กับดักที่จิ้นอ๋องว่าหมายถึงอะไรกัน
ฝ่ายสตรีนางนั้นดวงตาพร่าเลือนไปชั่วขณะ แขนชาหนึบ กริชในมือร่วงลงบนพื้น บุรุษที่แต่เดิมอยู่ห่างจากนางหลายจั้งพลันเข้ามาจับแขนนางไว้ นางคิดว่าความตายมาเยือนแล้ว จึงหลับ บตาแน่นสนิท
หูเฟิงปล่อยมือนาง เอ่ยว่า “ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย ข้าจะพาพวกเจ้าออกจากที่นี่ ขืนอยู่ที่นี่ต่อไป พวกเจ้ามีแต่ต้องตายสถานเดียว”
“ไปกับพวกเจ้าแล้วไม่ต้องตายหรือไร” นางยังคงไม่เข้าใจ
“ข้าพูดอะไรเจ้าก็ไม่เชื่อ มิสู้พนันกันสักตั้งดีกว่า เจ้าหนีไปเองอย่างไรก็ต้องตายเช่นกัน หากไปกับข้า เจ้ากับองค์หญิงของเจ้าอาจจะรอดตายก็เป็นได้” หูเฟิงว่า
โจวกังก็กล่าวเสริมเช่นกัน “แม่นาง หากพวกข้ามีใจคิดทำร้ายเจ้า ตอนนี้เจ้าคงจะตายตกไปแล้ว ไยพวกข้าต้องเสียเวลาพูดกับเจ้าด้วย คนที่อยู่ข้างนอกพวกนั้นมาถึงในเวลานี้พอดิบพอดี ช ชัดเจนว่าเป้าหมายคือพวกข้า แต่หากพวกข้าหนีไปได้ ส่วนพวกเจ้าตกอยู่ในกำมือของพวกเขา สุดท้ายจะมีจุดจบเช่
