นไรก็ยากคาดเดานัก พวกเจ้าไปกับพวกข้าเสียตั้งแต่ตอนนี้ รับรองได้ว่า าพวกเจ้าจะถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัยแน่นอน”
สตรีนางนั้นคล้ายกับโอนอ่อนผ่อนตาม ทว่าก็ยังคงยังเลอยู่บ้าง
ขณะนี้มีเสียงร้องน่าเวทนาดังมาจากบริเวณบันไดอยู่หลายเสียง เป็นเช่นที่หูเฟิงคิดจริงๆ นางวางกับดักไว้ตรงนั้นด้วย
หูเฟิงกล่าว “ตอนนี้เจ้าฆ่าคนของพวกเขาไปแล้ว เจ้าคิดว่าพวกเขาจะปล่อยเจ้าให้รอดไปได้หรือ ฟังเสียงดูบ้างสิ กับดักเล็กน้อยที่เจ้าวางไว้จะฆ่าพวกเขาได้ทั้งหมดหรือไม่”
นางกัดฟัน ในที่สุดก็พยักหน้า “ตกลง ข้าจะไปกับพวกเจ้า”
จากนั้นนางก็ผูกสายผูกเอวอย่างรวดเร็ว แล้วรีบวิ่งเข้าไปแบกหญิงสาวที่ไม่ได้สติอยู่บนเตียง ขณะนี้อีกฝ่ายยังคงมีผ้าโปร่งปิดบังใบหน้า ทำให้มองเห็นดวงหน้าไม่ชัดเจนนัก
“เจ้าเป็นเพียงสตรีบอบบาง แบกนางแล้วจะเดินเหินได้อยู่หรือ ข้าแบกนางเองดีกว่า!” โจวกังอาสา
นางเริ่มลังเลอีกครั้ง องค์หญิงของนางเป็นสตรีผู้สูงส่ง จะให้บุรุษแปลกหน้าแบกขึ้นหลังตามใจชอบได้อย่างไร
หูเฟิงขมวดคิ้ว สีหน้ามีแต่ความไม่พอใจ เขาเอ่ยด้วยโทสะทันควัน “ป่านนี้แล้ว เจ้ายังกังวลอะไรอีก ชีวิตสำคัญก
