ว่า หรือเรื่อเกียรติยศสำคัญกว่ากัน”
เสียงตะคอกของหูเฟิงทำให้นางตาสว่าง เขาพูดถูกต้อง หากไม่มีชีวิตเหลือรอด เช่นนั้นสนใจเกียรติยศไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร หากองค์หญิงฟื้นขึ้นมาได้ย่อมไม่มีทางกล่าวโทษนางแน่นอน
โจวกังแบกองค์หญิงขึ้นหลังแล้ว รู้สึกเพียงว่านางตัวเบามาก กลัวว่านางจะตกลงมาได้ จึงใช้ผ้าผูกตัวนางไว้กับตนเอง คราวนี้ถึงจะกระโดดออกจากหน้าต่างตามหลังหูเฟิงไป
เมื่อคนจากข้างนอกเข้ามาถึงในห้องจึงไม่พบเงาคนแม้แต่ครึ่งร่าง เงาหลังก็ไม่เห็นเช่นกัน
“บัดซบ…พวกเจ้ามันไร้ประโยชน์นัก”
“ใต้เท้า หากไม่ใช่เพราะมีกับดักอยู่ตรงบันได ขวางทางพวกเราเอาไว้ได้ เขาไม่มีทางหนีไปได้แน่ขอรับ”
“คนหนีไปแล้ว พูดขึ้นมาแล้วจะมีประโยชน์อะไรอีก ยังไม่รีบตามไปอีกหรือไร”
หูเฟิงกับโจวกังนำสตรีสองนางออกจากสถานพักม้า ควบม้ามุ่งหน้าไปทางประตูเมือง แต่กลับพบว่าประตูเมืองปิดตาย ปิดประตูเมืองตั้งแต่กลางวันแสกๆ เช่นนี้ ชัดเจนยิ่งนักว่าพวกเขาเตรียมกา ารไว้แล้ว
“ท่านอ๋อง พวกเราจะทำอย่างไรกันดีขอรับ” โจวกังถาม
หูเฟิงหันหัวม้าในทันที นำโจวกังเข้าไปยังตรอกเล็กๆ ที่เงียบสงัดแห่งหนึ่ง ก่อน
