ถูกฆ่า จึงไม่มีใครมารายงานขอรับ”
โจวกังทิ้งม้าไว้ แล้วพาทหารสอดแนมไปพบหูเฟิง
ครั้นหูเฟิงฟังจบ เขาก็รู้สึกหนักใจเช่นเดียวกัน
หลังจากทหารสอดแนมออกไปแล้ว เขาก็ถามโจวกังว่า “เจ้าคิดเห็นว่าอย่างไร”
“ข้าคิดว่าเรื่องนี้มีเงื่อนงำ คนกลุ่มหนึ่งถูกซุ่มจู่โจม องค์ชายบาดเจ็บหนักและหายตัวไป แต่องค์หญิงกลับถูกพิษ คนในสถานพักม้าล้วนตายสิ้น แม้แต่จดหมายรายงานก็ไม่มี ที่น่าแปล ลกใจที่สุดก็คือ ที่เดินทางมาด้วยในคราวนี้ยังมีทูตแคว้นจิน หรือว่าเขาจะตายด้วยเช่นกัน แต่ต่อให้เขาตาย ในสถานพักม้าก็เกิดเรื่องใหญ่โตเช่นกัน เจ้าเมืองจินหยางจะไม่รู้เลยหรื อ ข้าว่ามันผิดปกติยิ่งนัก” โจวกังกล่าว
หูเฟิงพยักหน้า “ไม่เพียงเท่านั้น จินหยางอยู่ห่างจากชิงหยางไม่ถึงหกสิบลี้ พวกเราตั้งค่ายอยู่ที่นี่ตั้งหลายวัน ทางเมืองชิงหยางไม่มีทางไม่รู้”
โจวกังเห็นด้วย “ถูกต้องขอรับ แคว้นจินมาเยือนแคว้นเรา ต้องเดินทางผ่านเมืองจินหยาง เส้นทางนี้ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่แรก ตอนนั้นฮ่องเต้ยังมีราชโองการลงมา รับสั่งให้ขุนนางในแต่ละเข
