ติอย่างยิ่งจริงๆ!
ครั้นใต้เท้าเมิ่งออกไปข้างนอกเรือนก็ได้พบกับตงฟางมู่พอดี เขาจึงลนลานคารวะ “ยินดีต้อนรับท่านตงฟาง ถือเป็นเกียรติของข้ายิ่งนัก!”
ตงฟางมู่โบกมือทันที “ใต้เท้าเมิ่งไม่จำเป็นต้องเอ่ยวาจาเช่นนี้ ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อพบเจ้า เจ้าถือเสียว่าข้าไม่ได้อยู่ตรงนี้เถอะ ทำเรื่องที่ควรทำก็พอแล้ว”
เมิ่งหนานเห็นบิดาของตนเองมีท่าทีเก้ๆ กังๆ ก็เข้ามาแนะนำว่า “ท่านพ่อ นี่คือแม่นางไป๋ขอรับ”
ไป๋จื่อย่อกายให้เมิ่งหยวนเต๋อ “ได้ยินชื่อเสียงของใต้เท้าเมิ่งมานาน ข้าขอสวัสดีปีใหม่เจ้าค่ะ!”
เมิ่งหยวนเต๋อทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะตอบอะไรไปชั่วขณะ การสวัสดีปีใหม่มักแลกกับอั่งเปา ทว่าเขาไม่ได้เตรียมไว้น่ะสิ!
ตงฟางมู่โบกมืออีกครั้ง “ไอ้หยา ไม่ต้องมาพิธี รีบเข้าไปข้างในเถอะ ไม่ใช่ว่าต้องตรวจโรคให้ฮูหยินของเจ้าหรือไร ยังชักช้าอะไรอยู่”
เมิ่งหยวนเต๋อเร่งพาพวกเขาเข้าไปในเรือน หมอหลวงจางที่อยู่ในเรือนทำความเคารพอีก ทำเอาตงฟางมู่เห็นแล้วขัดใจนัก เขาจึงหามุมหนึ่งในเรือนนั่งลงดื่มน้ำชาในทันที ไม่สนใจผู้ใด และ ะไม่ได้ให้ผู้ใดมาคอยรับใช้ ทำเหมือนว่าตนเองไม่มีตัวตนอย่างไรอย่างนั้น
ไป๋จื่อตรงไปที่หน้าเตียงของฮูหยินเมิ่งทันทีที่เข้
