ของแม่นางคนนี้ไม่ชัดเจน รู้เพียงว่าเป็นคนที่ตงฟางมู่พามา ดูเหมือนว่าจิ้นอ๋องก็รู้จักนางด้วยเช่ นกัน แล้วไยเมิ่งหนานถึงรู้จักนางด้วยเล่า
เมิ่งหนานเห็นบิดามีสีหน้าสงสัย จึงรีบดึงแขนเสื้อของตนเองขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่ข้อมือ “ท่านพ่อ ข้าเคยถูกเสือกัดจนเอ็นข้อมือขาด ตอนนั้นหมอทุกคนล้วนบอกว่าไม่มีทางร รักษาแล้ว ต้องกลายเป็นคนพิการแน่นอน เป็นไป๋จื่อนี่แหละขอรับ ที่รักษามือของข้าจนหาย ตอนนี้มันใช้งานได้เหมือนปกติ จะใช้ดาบหรือกระบี่ก็คล่องมือทั้งนั้น”
หมอหลวงจางเป็นหมอ จึงรีบคว้าข้อมือของเมิ่งหนานมาตรวจดู แต่น่าเสียดายยิ่งนัก เพราะนอกจากรอยแผลเป็นรอยหนึ่งแล้ว เขาก็มองไม่เห็นอะไรเลย
“เจ้าเคยถูกเสื้อกัดจนเอ็นข้อมือขาดจริงหรือ” หมอหลวงจางถาม
เมิ่งหนานพยักหน้า “เป็นจริงดังนั้น ข้าจะปิดบังท่านไปด้วยเหตุใด”
บัดนี้ใต้เท้าเมิ่งมีสีหน้าร้อนรนนัก “ทว่าแม่นางไป๋ผู้นี้เข้าไปในวังแล้ว กำลังทุ่มเทแรงกายแรงใจทำการรักษาให้ไทเฮา ไหนเลยจะมีเวลาว่างมาสนใจพวกเรา”
หมอหลวงจางรีบกล่าว “วันนี้ข้
