าได้ยินในสำนักหมอหลวงพูดกัน ว่าท่านตงฟางรับแม่นางไป๋กลับคฤหาสน์ตงฟางไปแล้ว เขาบอกว่าเป็นห่วงที่นางต้องเหนื่อยอยู่ในวัง จึงขอพระราชทานอนุญาต จากฝ่าบาทเป็นพิเศษ เพื่อรับนางกลับไป”
ครั้นหมอหลวงจางเพิ่งพูดจบ เมิ่งหนานก็สาวเท้าวิ่งออกไป แม้จะอากาศหนาวเย็นเพียงใด แต่เขาก็ไม่นั่งรถม้า เพียงขี่ม้ามุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ตงฟางโดยตรง
…
ไป๋จื่อนอนหลับทันทีที่กลับถึงเรือน ครั้นตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาอาหารเย็นพอดี บัดนี้ทุกคนกำลังนั่งล้อมรอบโต๊ะอาหาร ในที่สุดก็ได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันเสียที
ตรงกลางโต๊ะอาหารมีเกี๊ยวอยู่จานใหญ่ คล้ายคลึงกับที่ไป๋จื่อทำอยู่หลายส่วน แต่ยังห่อสวยได้ไม่เท่าของไป๋จื่อ
ชุ่ยเอ๋อร์คีบให้นางสองชิ้น พลางยิ้มว่า “คุณหนู ลองชิมฝีมือของชุ่ยเอ๋อร์ดูนะเจ้าคะ”
“เจ้าเก่งนัก ข้าเพียงสอนเจ้าครั้งเดียว เจ้าก็ทำได้เหมือนเปี๊ยบแล้ว!” ไป๋จื่อคีบเกี๊ยวชิ้นขาวและอ้วนขึ้นมากัดคำหนึ่ง ‘อืม ไส้กุยช่ายและไข่ไก่ หอมทีเดียว’
“รสชาติเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” ชุ่ยเอ๋อร์มองไป๋จื่อด้วยความกังวล รอคำวิจารณ์จากนาง
ไป๋จื่อชิมไปแล้วครู่หนึ่ง ปล่อยให้ชุ่ยเอ๋อร์รอคอยอย่า
