่าคิดมากไปเลย พวกเราล้วนอยู่ที่นี่กันพร้อมหน้า แม้แต่หูเฟิงก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน นางจะไปที่ไหนได้เล่า”
เมื่อมีคำพูดนี้ของจ้าวหลาน ในที่สุดตงฟางหว่านเอ๋อร์ก็ใจเย็นลงได้ สีหน้าเครียดเกร็งคลายลงไปหลายส่วน
ตงฟางมู่รีบยกจอกสุราขึ้น “มาๆๆ ไม่พูดเรื่องไร้สาระเกล่านี้แล้ว พวกเราดื่มให้หมดจอกกันดีกว่า”
ทว่าดื่มไปได้ไม่ถึงครึ่งจอก ก็มีเด็กรีบใช้เข้ามาในโถง รายงานตงฟางมู่ว่า “นายใหญ่ คุณชายเมิ่งมาขอรับ เขาบอกว่ามีเรื่องด่วนอยากพบคุณหนู”
ไป๋จื่อเลิกคิ้ว “วันปีใหม่เช่นนี้ เขาควรจะกินดื่มอยู่ที่บ้านไม่ใช่หรือ ไยถึงมาหาข้ากัน”
เด็กรับใช้ส่ายหน้า “คุณชายเมิ่งไม่ได้บอกขอรับ บอกเพียงว่าเป็นเรื่องที่ด่วนมากๆ เกี่ยวพันถึงชีวิตคน อยากให้ท่านไปพบเขาสักครั้งขอรับ”
ครั้นได้ยินว่าเกี่ยวพันถึงชีวิตคน ไป๋จื่อก็วางตะเกียบในมือลง แล้วกล่าวกับเด็กรับใช้ “ได้ เชิญเขาเข้ามาในโถงข้างเถอะ!”
ขณะที่เด็กรับใช้กังจะหมุนหายไป ตงฟางมู่ก็พูดขึ้น “เชิญเขาไปทำอะไรที่โถงข้าง ให้เขามาพูดที่นี่แหละ หากเขายังไม่ได้กินข้าว จะได้กินด้วยกันสักหน่อย ไม่ต้องหิ้วท้องกลับไปกินที บ้าน”
ไป๋
