ปไม่ได้ ข้าไม่เชื่อ แม่ของข้ายังแข็งแรงอยู่แท้ๆ เหตุใดจู่ๆ ถึงเป็นโรคร้ายขนาดนี้ได้”
หมอหลวงจางว่า “โรคชนิดนี้ส่งทอดกันผ่านรุ่นสู่รุ่น พวกเจ้าลองคิดดูให้ดีเป็นอย่างไร ว่าภายในครอบครัวของฮูหยินเมิ่ง มีใครเป็นโรคเดียวกับนางบ้างหรือไม่”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ใต้เท้าเมิ่งก็พลันนึกถึงแม่ยายของตนเอง แม่ยายจากไปตั้งแต่อายุสี่สิบต้นๆ ตอนนั้นนางเป็นโรคแปลกประหลาดโรคหนึ่งเช่นกัน ปกติแล้วนางแข็งแรงดี แต่จู่ๆ ก็ผ่า านผอมลงจนมีแต่เนื้อหุ้มกระดูก เวียนศีรษะ สายตาฝ้าฟาง ทำอะไรไม่ค่อยได้ กินสิ่งใดก็มักจะอาเจียนออกมา คิดๆ แล้วคล้ายคลึงกับอาการของฮูหยินเป็นอย่างยิ่ง หลังจากนั้นเขาได้ยินอี กว่าแม่ยายผู้นี้จากไปภายในหนึ่งเดือน
ดูจากอายุของแม่ยายแล้ว นางอายุใกล้เคียงกับฮูหยินในตอนนี้ เขายิ่งคิดจึงยิ่งหวั่นใจ
เมิ่งหนานเป็นบิดามีท่าทางเช่นนั้นจึงรีบถามว่า “ท่านพ่อ ครอบครัวของท่านแม่มีใครเป็นโรคชนิดนี้หรือไม่”
ใต้เท้าเมิ่งพยักหน้า “ยายของเจ้าจากไปเพราะโรคนี้ ทนอยู่ได้ไม่ถึงเดือนก็จากไป”
หมอหลวงจางถอนหายใจ
