ย เช่นนั้นนางก็จะอธิบายให้ฟังอย่างดีเลยทีเดียว!
ไป๋จื่อชำเลืองมองหมอหลวงเหลียง กล่าวคล้ายยิ้ม คล้ายไม่ยิ้มว่า “เมื่อครู่หมอหลวงเหลียงมาช้านัก ทว่าก็รีบร้อนเขียนใบสั่งยา อีกทั้งไม่รู้ที่มาของข้าอีก เช่นนั้นข้าจะเล่าให้ ท่านฟังสักรอบ”
นางเม้มปาก รอยยิ้มชัดลึกขึ้น พลางมองหมอหลวงเหลียงจนเขารู้สึกว่ามีเหงื่อเย็นเยียบซึมขึ้นมาชั้นหนึ่งโดยพลัน
“ข้าสกุลไป๋ เป็นสกุลของพ่อที่เก็บข้ามาเลี้ยง ก่อนหน้านี้ข้าเพิ่งจำท่านแม่ของข้าได้ แม่ของข้าชื่อว่าตงฟางหว่านเอ๋อร์ ตาของของข้าคือตงฟางมู่ ดูท่าหมอหลวงเหลียงคงไม่ได้ไม่ค คุ้นเคยกระมัง”
หมอหลวงเหลียงสีหน้าเปลี่ยนไปทันควัน นางเป็นลูกของตงฟางหว่านเอ๋อร์ที่ ‘ตายไป’ ในปีนั้นหรือนี่ นางยังมีชีวิตอยู่หรอกหรือ
มิน่าเล่ามองดูหน้าตาของนางแล้ว ช่างคล้ายกับตงฟางหว่านเอ๋อร์และเผยชิงหานอย่างยิ่ง
มือที่อยู่ข้างใต้แขนเสื้อของเขาสั่นระริก ในใจรู้สึกกระวนกระวายเป็นอย่างมาก ราวกับเป็นเด็กที่ทำอะไรผิดและปิดบังความผิดนั้นอยู่ในใจคนหนึ่ง เขาคิดว่าเสื้อผ้าน
