างฟ้าไร้รอยต ตะเข็บ[1] แต่ใครจะรู้ว่ายังมีผู้เห็นเหตุการณ์ซ่อนอยู่ในความมืดด้วย
ผู้เห็นเหตุการณ์อยู่เบื้องหน้า ก็ไม่รู้เหมือนว่าผู้เห็นเหตุการณ์ผู้นั้นจะพูดอะไรบ้าง
ไป๋จื่อพิจารณาสีหน้าของหมอหลวงเหลียง ในใจลอบยิ้มเย็น ปริศนาที่รอให้มีใครไปตรวจสอบเหล่านั้น วินาทีนี้ราวกับมีคำตอบแล้ว
“ได้ยินมาว่าหลายปีนั้นที่ท่านแม่ของข้าล้มป่วย ล้วนเป็นหมอหลวงเหลียงที่เขียนใบสั่งยาเองกับมือใช่หรือไม่” นางถาม
หมอหลวงเหลียงหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นไหวรุนแรงขึ้น “ชะ ใช่กระมัง ขะ ข้าไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน บางทีท่านโหวเรียกหมอคนอื่นมาหรือไม่ ข้าก็ไม่แน่ใจ!”
ไป๋จื่อกล่าวอีกว่า “ได้ยินสาวใช้ข้างกายของท่านแม่บอกว่า หมอหลวงเหลียงเคยพูดเอาไว้เมื่อสองเดือนก่อน ว่าท่านแม่ของข้าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน และมีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงปีเท่ านั้น!”
เม็ดเหงื่อบนหน้าผากของหมอหลวงเหลียงหยดลงมาทีละหยด ตกลงบนแขนเสื้อขุนนางสีเขียวของเขา
ไทเฮาได้ฟังดังนั้นก็ถามแทรกขึ้นทันใด “เช่นนั้นแล้วตอนนี้แม่ของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”
“ทูล
