นฮองเฮา
ครั้นฉุนฮองเฮาเข้าตำหนักแล้ว นางเห็นไทเฮากำลังนั่งมองนางอยู่บนเตียงโดยพลัน ในใจพลันตะลึงลาน ไม่ใช่ว่าไทเฮามีภาวะสมองขาดเลือดหรือ เหตุใดตอนนี้ถึงเหมือนกับคนไม่เป็นอะไรเลย ยเล่า
ก่อนหน้านี้แม่นมที่คอยปรนนิบัตินางก็มีภาวะสมองขาดเลือกเช่นกัน ตอนนั้นอีกฝ่ายเหมือนกับไทเฮาไม่มีผิด ตาและปากบิดเบี้ยว สลบไสลไปหลายวันถึงจะฟื้น ฟื้นขึ้นมาแล้วก็พูดจาไม่ชัดเจน น แม้แต่มือไม้ก็สั่นเครือ ลงจากเตียงไม่ได้ ทนทรมานอยู่หนึ่งปีก็จากไป
“หม่อมฉันถวายพระพรไทเฮา!”
ไทเฮายกมือขึ้น บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้ม “ตายสบาย หาที่นั่งเถอะ!”
หากพูดกันตามตรง นางพึงพอใจฉุนฮองเฮามาก ปกติแล้วฉุนฮองเฮาเห็นนางเป็นเหมือนมารดาของตนเอง งานเฉลิมพระชนม์ครั้งก่อนก็ดีมากเช่นกัน และเมื่อเกิดเรื่องนี้ขึ้น นางฟื้นขึ้นมาได ด้หนึ่งชั่วยามกว่าๆ แล้ว นางสนมคนอื่นไม่เห็นมีใครมาเยี่ยมสักคน ฉุนฮองเฮากลับมาเร็วและว่องไวที่สุด นี่หมายความว่าอย่างไร นั่นหมายความว่าในใจของฉุนฮองเฮาคิดถึงหญิงช
