ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนัก
แต่นางเป็นไทเฮา เป็นผู้ที่ได้รับความรักและเคารพเหนือคนหลายหมื่น จะยอมให้คนหลอกลวงได้ง่ายๆ เช่นนี้หรือ นี่คือน้ำแกงยาขม ไม่ใช่พุทราเชื่อมน้ำผึ้ง!
“หมอหลวงเหลียง เจ้าช่างกล้านัก!” ไทเฮาเสียงไม่ดังมาก แต่กลับเต็มไปด้วยแรงกดดัน แม้กระทั่งมีความรู้สึกโกรธเกลียดแฝงอยู่ด้วย
หมอหลวงเหลียงตกใจจนเข่าอ่อน ก้มหน้าไม่ยอมเงย หอบหายใจอย่างเอาเป็นเอาตาย
ไทเฮาแค่นหัวเราะ “เป็นหมอก็ต้องมีศีลธรรม หากลืมกิริยา ลืมตัวตน ก็ย่อมไม่เหมาจะเป็นหมอแล้ว เด็กๆ ลากเขาออกไป จับเขาไปขังไว้ในคุก รอฟังคำตัดสิน!”
อยู่ใกล้กษัตริย์ก็เหมือนอยู่ใกล้เสือ ก่อนหน้านี้ไป๋จื่อเพียงเคยได้ยินจากในละครโทรทัศน์และนิยาย ไม่เคยได้สัมผัสกับตนเองมาก่อน วันนี้นับว่าได้เปิดโลกทัศน์แล้ว ก่อนหน้านี้นั่ งอยู่บนตำแหน่งขุนนาง วินาทีต่อมาถูกจับขังไปแล้ว
หมอหลวงเหลียงเพิ่งถูกลากตัวออกไป ข้างนอกก็มีเสียงเล็กๆ ของขันทีดังมา “ฮองเฮาเสด็จ!”
เสียงขันทีจบลงได้ครู่หนึ่ง ถึงจะมีเสียงฝีเท้าดังมาจากนอกตำหนัก
จากนั้นเงาร่างที่รีบร้อนหลายสายก็เข้ามา ที่เดินอยู่ข้างหน้าสุดก็คือฉุ
