ไร
ไป๋จื่อพยักหน้า “คืออย่างนี้เพคะ หม่อมฉันเก็บตำราแพทย์เล่มหนึ่งได้ในป่าตอนที่ยังเด็ก มันมหัศจรรย์เป็นอย่างยิ่ง สิ่งที่เขียนอยู่ในนั้นน่าสนใจเป็นอย่างยิ่งเช่นกัน ตอนเด็กๆ ห หม่อมฉันไม่รู้ประสา ตัวหนังสือที่รู้จักก็มีไม่มาก จึงอ่านมันเหมือนเป็นหนังสือที่ไว้อ่านในยามว่าง คิดไม่ถึงว่านานวันเข้าจะจำเนื้อหาของตำราได้ขึ้นใจ เมื่อหม่อมฉันโตขึ้นบ้าง งถึงได้รู้ว่าที่แท้จริงแล้วมันเป็นตำราแพทย์ มันไม่เพียงมีศาสตร์การจับชีพจรและหยูกยาเท่านั้น ยังมีศาสตร์การฝังเข็มที่ยอดเยี่ยมมากด้วยเพคะ”
“เพื่อเรียนศาสตร์การฝังเข็มนี้ หม่อมฉันทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมด จนกระทั่งภายหลังเก็บสมุนไพรจากในป่ามาขายเป็นเงิน ถึงได้ลองซื้อเข็มเงินและหุ่นเพคะ”
ไทเฮาฟังอยู่เนิ่นนาน พระนางอ้าปากค้าง แต่หมอหลวงสวี่กลับนับถือนางอย่างลึกซึ้งเพราะคำพูดของนาง เขาลำบากลำบนไปไม่น้อยเพราะเรียนวิชาแพทย์ แต่เมื่อเทียบกับสตรีที่อยู่ตรงหน้านี แล้ว ความลำบากที่เขาได้รับ
