นับว่าน้อยนิดยิ่ง
กล่าวได้ว่านางมีพรสวรรค์ด้านวิชาแพทย์ เดิมทีนางไม่เพียงมีพรสวรรค์ ที่นางมีความสำเร็จในวันนี้ได้ยิ่งต้องฝึกฝนร่ำเรียนอย่างหนักอย่างแน่นอน
เด็กสาวคนหนึ่งโตมาได้อย่างไป๋จื่อเช่นนี้ จิตใจจะต้องไม่ธรรมดาเพียงใดกัน ใช้สายตาที่มองเด็กสาวธรรมดามองนาง เห็นทีว่าจะไม่ได้แล้ว
ไทเฮากำลังคิดว่าควรใช้วาจาเช่นไรเอ่ยชมนางสักสองคำ หมอหลวงเหลียงทางนั้นที่เขียนใบสั่งยาเรียบร้อยแล้วก็เข้ามา นางจึงตัดใจไม่พูดเสียเลย
“พวกเจ้าสองคนดูใบสั่งยาของหมอหลวงเหลียงหน่อยสิ เป็นเช่นที่ไป๋จื่อกล่าว ควรเลือกสิ่งที่ดีที่สุด!” ไทเฮากล่าว
หมอหลวงสวี่รับคำ ก่อนก้าวไปรับใบสั่งยาจากในมือของหมอหลวงเหลียง เขากวาดสายตามองดูรอบหนึ่ง ในใจเข้าใจได้โดยพลัน ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็น คล้ายคลึงกับใบสั่งยาที่หมอ หลวงเหลียงเขียนส่วนใหญ่ เพียงแต่ขาดยาสำหรับให้เลือดลมไหลเวียนอยู่สองสามชนิด ฉลาดทีเดียว รู้ว่าตอนนี้จำเป็นต้องลดยาเหล่านั้นในสถานการณ์เช่นนี้
จากนั้นหมอหลวงสวี่ก็ไม่ได้พูดอะไร ส่งใบสั่งยาให้ไป๋จื่อ
ไป๋จื่อรับมาดู เกือบจะหลุดหัวเราะ
ไทเฮาเห็นนางเป็นเช่นนั้น
