จึงรีบถามขึ้นว่า “เหตุใดเจ้าถึงหัวเราะ”
ไป๋ขื่อเขย่าใบสั่งยาในมือ ก่อนจะถามพร้อมรอยยิ้ม “หม่อมฉันเพียงไม่เข้าใจเพคะ ว่าแท้จริงแล้วนี่เป็นใบสั่งยาอะไร รักษาโรคอะไรได้ หรือบำรุงอวัยวะใดได้บ้าง”
ไทเฮาขมวดคิ้ว มองไปทางหมอหลวงเหลียง “เจ้าอธิบายทีเถอะ!”
เวลานี้หมอหลวงเหลียงชังน้ำหน้าไป๋จื่อยิ่งนัก นางเด็กน่าตายผู้นี้ เห็นได้ชัดว่านางจงใจฉีกหน้าเขา เดิมทีแล้วใบสั่งยาของผู้ร่วมอาชีพเดียวกันเช่นนี้ ขอเพียงไม่มีพิษและไม่เป็นอ อันตรายก็ไม่ควรวิจารณ์ถึงคุณภาพของมัน นางทำเช่นนี้เพราะจงใจแน่นอน
ทว่าต่อหน้าไทเฮา เขาจะพูดอะไรได้เล่า
หมอหลวงเหลียงกล่าวว่า “ทูลไทเฮา ก่อนหน้านี้กระหม่อมบอกไว้แล้วว่าจะออกใบสั่งยาสำหรับสร้างความอบอุ่นให้พระนาง แม้ใบสั่งยานี้จะรักษาโรคใดไม่ได้ แต่กลับมีประโยชน์ต่อร่างกาย บำรุง งเลือดลมไหลเวียนได้ดี”
ไป๋จื่อกล่าวต่อทันที “จริงหรือ ใส่โหราเดือยไก่[1]แล้วบำรุงเลือดลมได้หรือ ยาที่ผสมหยวนกานช่วยให้สงบจิตใจได้ด้วยหรือเจ้าคะ หมอหลวงเหลียง ท่านไม่รู้จริงๆ หรือว่าแกล้งไม่รู
