ข้าคงจะรับไม่ไหว” นางพูดพลางยัดถุงเงินเข้าไปในอกเสื้อ แล้วหยิบกุญแจที่ข้างเอ อวออกมาไขกลอนบนบานประตู ปล่อยให้เผยเซี่ยเฉินเข้าไป
เผยเซี่ยเฉินเห็นประตูเปิดแล้ว ก็ถลันเข้าไปอย่างไม่รอช้า ภายในโรงฟืนมืดมาก ไม่มีแสงตะเกียง กลิ่นเหม็นสายหนึ่งพลันโชยเข้าจมูก โชคดีที่ในนี้มีลมโกรกมากพอ ไม่เช่นนั้นกลิ่นค คงจะเข้มข้นกว่านี้
นางอาศัยแสงจันทร์ที่ลอดเข้ามาจากหน้าต่าง มองเห็นมารดาขดตัวอยู่ในมุมของโรงฟืน ตัวสั่นเทาอยู่ตลอดเวลา แม้จะเห็นสีหน้าไม่ชัดเจน แต่ก็พอจะจินตนาการได้ถึงความทรุดโทรมของซ่งเหอเ เซียงในตอนนี้
“ท่านแม่…” นางก้าวเข้าไปพร้อมเสียงสะอื้นไห้ โผไปถึงตรงหน้าของมารดา ก่อนจะกอดอีกฝ่ายไว้แน่นขนัด แล้วร้องไห้โฮออกมา
เมื่อนางร้องไห้ได้ครู่หนึ่ง เสียงที่คลุมเครือสายหนึ่งก็พลันดังขึ้น “คุณหนูรองจำผิดแล้ว ข้าไม่มีค่าพอให้ท่านเรียกว่าแม่หรอก” นางเกลียดแค้นซ่งเหอเซียงมาก หากไม่ใช่เพราะคำสั
