รบ้าง สบายดีหรือไม่”
ซ่งเหอเซียงยิ้มขื่น “จนป่านนี้แล้ว จะยังมีตรงไหนสบายอยู่อีกเล่า” นางพลันเงยหน้าขึ้น จับจ้องไปยังบุตรี “เฉินเอ๋อร์ เจ้าได้พบบิดาของเจ้าหรือไม่”
เผยเซี่ยเฉินพยักหน้า เช็ดน้ำตาอย่างต่อเนื่อง “พบแล้วเจ้าค่ะ ข้าพาน้องชายสองคนไปคุกเข่าอยู่ที่หน้าห้องของท่านพ่อทั้งวัน ท่านพ่อโมโหไม่น้อย ได้ยินมาว่าเขากระอักเลือดแล้วก็ สลบไป เมื่อครู่นี้เพิ่งจะฟื้นเจ้าค่ะ”
ซ่งเหอเซียงรู้สึกปวดใจนัก เหตุใดนางไม่เคยคาดคิดเลย ว่าเผยชิงหานจะโกรธเกรี้ยวถึงขั้นกระอักเลือดออกมา ความเกลียดชังที่ปกติแล้วเขาแสดงออกมาต่อหน้าตงฟางหว่านเอ๋อร์ หรือว่าล้วน นเป็นเรื่องลวงทั้งสิ้น
“บิดาของเจ้าว่าอย่างไรบ้าง” นางจับมือบุตรีไว้ เอ่ยถามด้วยความร้อนใจ
เผยเซี่ยเฉินส่ายหน้า ร้องไห้หนักกว่าเดิม “ท่านพ่อไม่ยอมปล่อยท่าน ทั้งยังบอกว่าท่านทำผิดมหันต์ ท่านแม่ แท้จริงท่านทำผิดเรื่องอะไรกันแน่ เหตุใดท่านพ่อถึงได้มีโทสะเช่นนี้”
ซ่งเหอเซียงก้มหน้าไม่พูดจา เรื่องบางเรื่องนางไม่คิดจะบอกเฉินเอ๋อร์ เพราะเฉินเอ๋อร์ยังไร้เดียงสา เผยช
