ตอนที่ 709 ปิ่นดอกไม้ที่มอบให้เจ้า
หมอหลวงสวี่ก็กล่าวเช่นกัน “ถูกต้อง หากไม่มียาวิเศษของแม่นางไป๋ ไทเฮาคง…”
ไป๋จื่อสูดลมหายใจ เอ่ยกับหมอหลวงสวี่ว่า “หมอหลวงสวี่ ต่อหน้าไทเฮาเช่นนี้ อย่าพูดจาเป็นลางไม่ดีสิเจ้าคะ!”
หมอหลวงสวี่พลันเหงื่อแตกเต็มตัว จริงด้วย ที่นี่คือตำหนักสือฝู ไทเฮาเป็นคนอารมณ์ร้าย หากนางได้ยินวาจาของเขาเมื่อครา หัวของเขาคงจะหลุดจากบ่าไปแล้ว
หูเฟิงเห็นไทเฮาอาการดีขึ้นมากแล้ว จึงวางใจลงได้ในที่สุด
เขาไม่นับว่าสนิทสนมกับไทเฮา รวมแล้วพบกันไม่กี่ครั้ง และเขากระจ่างชัดในใจว่าหลานชายคนโปรดของนางคือฉู่เฟิง
ที่เขากังวลใจในวันนี้ เป็นเพราะไป๋จื่อเป็นหมอผู้ทำการรักษาหลัก หากไทเฮาเกิดอาการผิดปกติอะไร นั่นเท่ากับมอบโอกาสให้ฉู่เฟิง แล้วเขาผู้นั้นจะพลาดโอกาสดีเช่นนี้ไปได้อย่างไร
ครั้นไทเฮาอาการดีขึ้นเช่นนี้ จึงนับว่าเขาสบายใจลงได้จริงๆ
“จื่อเอ๋อร์ ข้าจะต้องไปซงหยวน เพื่อต้อนรับทูตจากแคว้นจินในวันที่แปดนี้ หลายวันนี้ข้าจึงจะยุ่งมาก เกรงว่าจะไม่มีเวลามาหาเจ้า เจ้าอยู่ในวังต้องระวังตัวให้มากๆ” เขาจับมือของไป๋จื่อ พานางไปที่มุมห้อง กดเสียงเบาเอ่ยอีกว่า “โดยเฉพาะต้องระวังฉุนฮองเฮา ไทเฮาล้มป่