วย อีกทั้งเสด็จพ่อก็ไม่สนใจเรื่องในวังหลัง แต่ตอนนี้เจ้าอยู่ในวังหลังแล้ว นางมีวิธีมากมายที่จะเล่นงานเจ้า เจ้าต้องไม่ไปอยู่ในกำมือนางนะ” ขณะที่พูดอยู่นั้น เขาก็ยัดป้ายหยกชิ้นหนึ่งใส่ในมือนาง “นี่เป็นตราองค์ชายของข้า เจ้าสามารถใช้มันตรงเข้าวังได้เลย หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นตอนที่ข้าไม่อยู่ เจ้าจงใช้ตรานี้ตรงเข้าไปหาเสด็จพ่อ พระองค์ย่อมตัดสินให้เจ้า”
เดิมทีไป๋จื่อรู้สึกกลัวอยู่บ้าง ถึงอย่างไรเสียที่นี่ก็เป็นวังหลังของฮ่องเต้ สถานที่ที่กินคนไม่คายกระดูก มิหนำซ้ำช่วงนี้หูเฟิงยังต้องไปต้อนรับทูตจากแคว้นจินอีก จะมาดูแลนางตลอดเวลาไม่ได้
ตอนนี้มีตราองค์ชายของหูเฟิงแล้ว นางก็นับว่าเบาใจลงได้บ้าง ราวกับมีตราทองคำแขวนติดตัวไว้
“อืม ข้าจะระวังตัวให้มาก เจ้าไปจัดการธุระของเข้าเถอะ การต้อนรับทูตสำคัญมาก ไม่ต้องเป็นห่วงข้า ข้าทำอะไรระแวดระวังอยู่แล้ว ไม่มีทางมีอะไรผิดพลาด เจ้าวางใจได้เลย!”
หูเฟิงเชื่อใจนาง ไป๋จื่อแตกต่างจากสตรีทั่วๆ ไป นางเฉลียวฉลาด แม้จะทำเรื่องบ้าบิ่นก็มีการวางแผนอย่างรอบคอบเสมอ คนธรรมดาไม่มีทางทำอะไรนางได้
เขาเงยหน้าขึ้น กวาดสายตามองปิ่นหยกสีเขียวที่ปักอยู่ระหว่างเรือนผมดำขลับของนาง
