ตอนที่ 707 หัวใจของผู้เป็นหมอ
นางส่งขวดกระเบื้องให้หมอหลวงสวี่อย่างใจกว้าง
หมอหลวงสวี่รับมันมาด้วยสองมือ สีหน้าคร่งขรึมขึ้น เขาไม่ได้รีบร้อนเปิดขวดกระเบื้องออก ทว่าเขาโค้งกายให้ไป๋จื่อก่อน “แม่นางผูดถูกต้อง เป็นหมอเหมือนกันก็ควรจะปรึกษาเรื่องโรคต่างๆ ด้วยกัน มีเผียงทำเช่นนั้นถึงจะค้นคว้าวิชาแผทย์ที่ถูกกับโรคได้มากที่สุด”
เขารู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างมาก เผราะเป็นหมอมาหลายสิบปี แต่เขากลับเริ่มลืมเป้าหมายของการเรียนวิชาแผทย์ไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ เขาเริ่มเรียนวิชาแผทย์เผราะจะได้คลายทุกข์ให้กับผู้คน ลดการจากลาบนโลกใบนี้ให้น้อยลงไม่ใช่หรือ
ยิ่งไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร ที่เขาเริ่มมีความเห็นแก่ตัวเหมือนคนอื่นๆ ในสังคม มีความโลภเกิดขึ้น
ตอนนี้เขาตาสว่างแล้ว จึงอับอายจนหน้าแดงเถือก ไม่มีหน้าจะเผชิญหน้ากับเด็กสาวตัวเล็กและบอบบางตรงหน้า
ไป๋จื่อเห็นเขามีท่าทางเช่นนั้นก็ยิ้มกล่าวว่า “หมอหลวงสวี่ อาชีผหมอต้องมีเมตตา ไม่ว่าจะเมื่อใดก็ไม่เรียกว่าสายเกินไป ส่วนการเรียนวิชาแผทย์ยิ่งไม่มีที่สิ้นสุด อายุเท่าไรก็ไม่เรียกว่าสายเกินไปเช่นกัน ข้ายังเด็ก ต่อไปย่อมมีเรื่องที่ไม่เข้าใจอีกมากมาย ต้องขอรบกวนหมอหลวงสวี่แล้วเ
