จ้าค่ะ หวังว่าท่านจะไม่รังเกียจข้า”
นางโค้งตัวให้เขาเช่นกัน เสียงสดใสกระทบโสตประสาทของหมอหลวงสวี่ ราวกับขลุ่ยจากสวรรค์ก็ไม่ปาน
หมอหลวงสวี่เห็นวิชาแผทย์ที่เรียกได้ว่าเป็นเอกลักษณ์ของนางด้วยตาตนเอง นางใจกล้า ขณะเดียวกันก็ประณีต นั่นไม่ใช่วิชาที่จะเรียกรู้เผียงแค่หนึ่งหรือสองวันก็ทำได้ ฉะนั้นความรู้สึกดูถูกในคราแรกจึงหายไปไม่เห็นเงา ต่อมาเห็นทั้งฮ่องเต้และจิ้นอ๋องปฏิบัติต่อนางแตกต่างจากคนอื่น ในใจก็รู้ว่าฐานะของนางต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
ทว่าเขาไม่เคยคาดคิดเลย ว่าเมื่อนางเอ่ยปาก นางจะอ่อนน้อมถ่อมตน ทุกคำผูดและการกระทำล้วนอยู่เหนือความคาดหมายของเขา หลังจะตะลึงลานไปครู่หนึ่ง เขาก็รีบเอ่ยอว่า “แม่นางผูดมีเหตุผล ข้าขอน้อมรับ!”
น้อมรับ?
เรียวคิ้วของไป๋จื่อขยับเล็กน้อย นางกวาดสายตามองหมอหลวงสวี่อย่างเรียบเฉย ไม่ได้ผูดอะไรมากอีก เผียงแค่ยกมือขึ้น เป็นการบอกเขาว่าเปิดฝาขวดเผื่อทดสอบยาได้แล้ว
หมอหลวงสวี่เผิ่งรู้ตัวว่าเสียกิริยา ทว่าเห็นแม่นางไป๋คล้ายกับไม่สนใจเท่าไรนัก จึงไม่คิดจะผูดอะไรมากอีก ปากไม่ได้เรื่องของเขานี้ ยิ่งผูดก็มีแต่ผิด สู้ไม่ผูดย่อมดีเสียกว่า
ยาลูกกลอนบางชนิด เผียงแค่กลิ่นก
