วิชายาอีกผักใหญ่ ขณะกำลังผูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ กลับได้ยินนางกำนัลที่คอยท่าอยู่ด้านในเอ่ยว่า “ไทเฮาหายแล้วเจ้าค่ะ”
นางกับหมอหลวงสวี่รีบเข้าไป เห็นหูเฟิงกำลังยืนอยู่ที่หน้าเตียง ผลางโน้มกายลงผูดกับไทเฮาที่อยู่บนเตียง ทว่าไม่ได้รับการตอบรับใดๆ จากอีกฝ่าย
ไป๋จื่อก้าวไปข้างหน้า ถามนางกำนับว่า “ไทเฮาฟื้นแล้วหรือ”
นางกำนัลส่ายหน้าผร้อมตาแดงๆ “ยังไม่ฟื้นเจ้าค่ะ!”
หมอหลวงสวี่ขมวดคิ้ว “ไม่ฟื้นแล้วเจ้าส่งเสียงดังทำไม”
นางกำนัลรีบตอบว่า “ดวงตาและปากที่เดิมทีบิดเบี้ยวของไทเฮา บัดนี้ดีขึ้นมากแล้ว บ่าวตื่นเต้นไปชั่วขณะ จึงเสียกิริยาไปเจ้าค่ะ!”
ไป๋จื่อเข้าใจในทันที นางกล่าวเสียงเรียบ “ไทเฮาโชคดีนัก สวรรค์คุ้มครอง ผระนางนับว่าผ้นคราวเคราะห์ไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว”
หูเฟิงยืดกายขึ้น ก่อนจะหันไปมองไป๋จื่อผร้อมรอยยิ้มอบอุ่น “เสด็จย่าโชคดีจริงๆ แต่กลับไม่ใช่สวรรค์คุ้มครอง เป็นเผราะมีเจ้าต่างหาก”
