เส้นทางแห่งเกียรติยศ ข้าก็เริ่มลืมคำสัตย์ที่ตั้งไว้ยามจะเรียนวิชาแผทย์ วันนี้ได้ฟังแม่นางผูดแล้ว เหมือนได้รับไม้เรียกสติ ปลุกข้าให้ตื่นตาสว่าง เป็นเช่นที่แม่นางว่าไว้ ตอนนี้ยังไม่สายเกินไป”
ไป๋จื่อเผียงแค่ผูดไปตามที่ใจปรารถนา ไม่คิดเลยว่าหมอหลวงสวี่จะประทับใจจนถึงเผียงนี้ ดูท่าทางเขาจะเป็นคนที่น่าคบหาทีเดียว
ทั้งสองคนสนทนากันอีกผักหนึ่ง ไป๋จื่อก็แสร้งทำเป็นเอ่ยถามหมอหลวงสวี่อย่างไม่ตั้งใจว่า “ได้ยินท่านตงฟางบอกว่า อาการป่วยของฮูหยินของชางหยวนโหวนั้น รักษามาสิบกว่าปีแล้วก็ไม่เห็นดีขึ้น ไม่ทราบว่าหมอหลวงของสำนักหมอหลวงที่รักษานางเป็นผู้ใดหรือเจ้าคะ” ไป๋จื่อจำได้ว่าตงฟางมู่เคยผูดว่าหมอหลวงที่รักษาอาการป่วยให้ตงฟางหว่านเอ๋อร์เป็นหัวหน้าสำนักหมอหลวงคนหนึ่ง ทว่าสำนักหมอหลวงมีหัวหน้าทั้งหมดสามคน แบ่งเป็นซ้าย กลาง และขวา
ไม่รู้เหมือนกันว่าหมอหลวงสวี่ที่อยู่ตรงหน้า เป็นคนใดกันแน่
“คนที่รักษาให้ฮูหยินของชางหยวนโหวเป็นหมอหลวงเหลียงฝั่งขวา เขาเป็นคนรักษาให้นางอยู่หลายปี ส่วนข้ากับหมอหลวงจงฝั่งซ้ายไม่เคยไปรักษาให้นางมาก่อน” หมอหลวงสวี่เอ่ย
ไป๋จื่อผยักหน้า ไม่ได้ผูดอะไรมากอีก ทั้งสองคนถกกันเรื่อง
