ระสบการณ์ทางการแพทย์เป็นเวลาสิบกว่าปีของเขา จะเทียบกับเด็กสาวคนหนึ่งไม่ได้
หมอสวี่ทั้งอาย ทั้งตื่นเต้น เขาคอยชะเง้อคอมองจากด้านนอกห้อง หวังว่าจะได้เห็นยามหัศจรรย์เร็วหน่อย ทว่าในใจก็รู้สึกตุ้มๆ ต่อมๆ ด้วยกลัวว่าตนเองจะนั่งตำแหน่งหัวหน้าสำ ำนักหมอหลวงได้ไม่นานแล้ว
เมื่อประตูห้องยาเปิดออก กลิ่นหอมของยาที่เข้มข้นมากยิ่งขึ้นก็โชยมาเข้าจมูก ไป๋จื่อมีสีหน้าเหนื่อยล้าอยู่บ้าง ใบหน้าเล็กๆ มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่ยังคงสดใส หูเฟิงเห็นดังน นั้นแล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้
“เจ้าคงเหนื่อยมากกระมัง” เขาก้าวเข้ามา พลางพาดเสื้อกันลมลงบนไหล่ของนาง “ข้างนอกอากาศหนาวนัก”
ไป๋จื่อยิ้มจาง นางส่ายหน้า “ข้ายังไหวอยู่ รีบไปดูไทเฮากันเถอะ!” หูเฟิงเองก็มีสีหน้าเหนื่อยล้าเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าตอนที่นางหลอมยาอยู่ข้างใน เขาเอาแต่เฝ้าอยู่ข้างนอกไม่ห ห่างไปไหน จึงอดหลับอดนอนทั้งคืนจนถึงเที่ยงวันเช่นนี้
หมอหลวงสวี่อยากเห็นยาวิเศษนั้น ทว่าก็ลำบากใจที่จะเอ่ยปา
