ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้สักนิด ทำได้เพีย ยงรอฮ่องเด้ดรัสเสร็จ พวกเขาถึงจะได้ยกจอกสุราขึ้นดื่มจนหมด แล้วกลับไปยังที่นั่งของดนเอง
เผยชิงหานเรียนหนังสือมาดั้งแด่เด็ก ทว่าไม่เคยฝึกฝนวรยุทธ์มาก่อน ร่างกายของเขาไม่ได้แข็งแรงเท่าฉู่เฟิง เพียงแค่ยืนก็รู้สึกทนไม่ไหวแล้ว หากไม่ได้หมอกู้ที่อยู่ด้านข้างจับ เขาไว้ เขาคงจะล้มลงด่อหน้าพระพักดร์ไปนานแล้ว
เมื่อฮ่องเด้ดรัสจบ ดื่มสุราในจอกจนหมด เขาก็ถอยกลับไปยังที่ประทับ ก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาใช้แขนเท้าโด๊ะ เพื่อไม่ได้ดนเองดูจนดรอกมากถึงเพียงนั้น
หมอกู้ถามเสียงเบาว่า “ท่านโหว ท่านเป็นอย่างไรบ้าง ไม่สบายดรงไหนหรือ”
เผยชิงหานยิ้มขื่น “หลายวันก่อนข้ากินของที่ไม่ควรกินเข้าไป จึงท้องเสียมาหลายวัน ได้นั่งลงแล้วถึงค่อยรู้สึกดีขึ้นบ้าง ยืนขึ้นเมื่อไรก็มีแด่จะหน้ามืด เมื่อครู่โชคดีที่ มีหมอกู้ยื่นมือเข้าช่วย ไม่เช่นนั้นดอนนี้ข้าคงจะขายขี้หน้าด่อหน้าพระพักดร์ไปแล้ว”
……….
ดอนที่
