่านตงฟางมานานแล้ว รู้สึกนับถือเป็นอย่างยิ่ง วันนี้มีโอกาสได้พบ นับว่าข้าโชคดีเสียจริงๆ”
หูเฟิงแค่นหัวเราะ “ปากหวานทีเดียวนะ คฤหาสน์ตงฟางก็ตั้งอยู่ที่เมืองหลวงมาโดยตลอด ไยไม่เห็นเจ้ามา วันนี้พอข้ามาที่นี่ เจ้าก็อยากมาพบอาจารย์ของข้าเลยหรือ”
เมิ่งหนานรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง เขาเงยหน้าขึ้นมองหูเฟิงครั้งหนึ่ง ทว่าไม่ได้พูดอะไร
ตงฟางมู่หัวเราะฮ่าๆ “เอาละๆ เจ้าพูดให้น้อยลงหน่อยเถอะ ผู้มาเยือนเป็นแขก ในเมื่อเขามาแล้วก็นับว่าเขาคิดเช่นนั้น”
จากนั้นเขาก็โบกมืออีกครั้งให้เมิ่งหนานหาที่นั่งลง จากนั้นก็สั่งเด็กรับใช้ให้มารินน้ำชา แล้วค่อยถามว่า “ข้าได้ยินจากจื่อเอ๋อร์มานานแล้ว ว่าตอนที่นางอยู่ที่หมู่บ้านหวงถ ถัวนั้น เจ้าเคยช่วยชีวิตนางเอาไว้ด้วย นางเห็นเจ้าเป็นมิตรแท้ และอยากหาโอกาสไปเยี่ยมเยียนที่จวนอยู่เสมอ คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะมาที่นี่เสียก่อน”
“นางพูดเช่นนั้นจริงหรือขอรับ นางคิดจะไปหาข้าจริงหรือ” เมิ่งหนานดีใจมาก
ตงฟางมู่พยักหน้า “เป็นเช่นนั้น หากไม่เชื่อ อีกเดี๋ยวเจ้าก็ลองถามนางเอาเองแล้วกัน”
หูเฟิงมีสีหน้าไม่พอใจอย่างมาก จึงเบือนหน้าหนีไป ไม่มอง
