เมิ่งหนานอีก
ไม่นานนักก็มีเด็กรับใช้นำทางไป๋จื่อมาที่โถงหน้า นางเห็นเมิ่งหนานนั่งอยู่ในโถงแต่ไกล จึงอดเร่งฝีเท้าขึ้นไม่ได้ ทันทีที่เข้าไปด้านในก็กล่าวว่า “พี่ใหญ่เมิ่ง ท่านมาได้อย่างไร ร”
เมิ่งหนานลุกขึ้นจากเก้าอี้โดยพลัน เขาก้าวเข้าไปหานาง พลางมองเด็กสาวที่สบายดีอยู่เบื้องหน้านี้ ดูท่าทางนางจะสูงขึ้นกว่าก่อนหน้านี้ทีเดียว สีหน้าสดใส สวมเสื้อผ้าที่ไม่นับว ว่างดงาม ทว่าเหมาะสมกับร่างกายของนางอย่างยิ่ง ขับเน้นให้นางสะสวยชวนมองจริงๆ เขามองดูแล้วก็อยากแต่จะเอ่ยปากชมเท่านั้น
เขาตื่นเต้นมาก ตื่นเต้นเสียจนไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรไปชั่วขณะ ทำได้เพียงจ้องมองไป๋จื่ออย่างตกตะลึง ทว่าในใจก็อยากตำหนิอยู่บ้าง ในที่สุดจึงเอ่ยปากออกไป “เด็กสาวผู้นี้ มาเ เมืองหลวงแล้วก็ไม่ไปหาข้า ทำเอาข้าทุกข์ทรมานรออยู่ตั้งหลายวัน”
“ทุกข์ทรมาน? ท่านทุกข์ทรมานอะไรหรือ” ไป๋จื่อไม่เข้าใจ
จินเสี่ยวอันที่อยู่ข้างๆ รีบพูดแทรก “แม่นางไป๋ เจ้าไม่รู้เสียแล้ว ตั้งแต่ที่คุณชายทราบ
