หาสน์ตงฟางแล้ว
บังเอิญยิ่งนัก หูเฟิงก็มาถึงด้านนอกคฤหาสน์ตงฟางในเวลานี้เช่นกัน
ทั้งสองคนประจันหน้ากัน กลิ่นดินปืนตลบอบอวลในทันที
“คุณชายเมิ่ง ไม่ต้องมากพิธี!” หูเฟิงเอ่ยเสียงเรียบ
“จิ้นอ๋อง ไม่พบกันนาน!”
หูเฟิงมีสีหน้าเรียบเฉย มุมปากยกยิ้มที่คล้ายมีคล้ายไม่มีจางๆ ทว่าไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงหมุนกายเข้าคฤหาสน์ไป
เมิ่งหนานก็อยากตามไปเช่นกัน ทว่านายทวารขวางเอาไว้เสียก่อน
“เขาเข้าไปได้ เหตุใดข้าเข้าไปไม่ได้” เมิ่งหนานเกิดโทสะ ถลึงตาพลางถาม
นายทวารเห็นคนเช่นนี้มามาก จึงไม่ได้รู้สึกโกรธอะไร เพียงยิ้มเอ่ยว่า “คุณชาย ที่จิ้นอ๋องสามารถเข้าไปได้ทุกเมื่อ นั่นเป็นคำสั่งของนายใหญ่ขอรับ ส่วนคนอื่นจะต้องรายงานให้ นายใหญ่ทราบก่อน นายใหญ่บอกไว้ว่าต่อให้ฮ่องเต้เสด็จมาก็ต้องรายงานให้ทราบ ท่านรอสักครู่เถอะขอรับ!”
ใครจะไปคาดคิด ว่ารอสักครู่ที่ว่านั่นจะผ่านไปหนึ่งชั่วยามเต็มๆ
เมิ่งหนานและจินเสี่ยวอันรออยู่ด้านนอกประตูใหญ่ของคฤหาสน์ตงฟาง ตากลมตะวันตกเฉียงเหนือทั้งหมดหนึ่งชั่วยามเต็ม พวกเขาหนาวเหน็บเสียจนจามออกมาหลายครั้ง ร้องไห้ทั้งที่ไม่มีน้ำต
