ตา
“ต้องเป็นหูเฟิงเล่นลูกไม้อะไรแน่ ต้องเป็นเขาอย่างแน่นอน” เมิ่งหนานค่อนแคะ
จินเสี่ยวอันจะพูดอะไรได้ เขาทำได้เพียงทนทรมานท่ามกลางลมหนาวด้วยสีหน้าขมขื่นต่อไป ในใจกล่าวว่าคุณชายช่างโชคร้ายเสียจริง ยากนักที่คุณชายจะชอบพอสตรีคนใด ทว่ากลับมีศัตรู ที่น่ากลัวเช่นนี้ อนาคตของคุณชายคาดเดาได้ยากยิ่งนัก!
ในที่สุดประตูบานใหญ่ก็เปิดออก นายมวารผู้นั้นเดินออกมา เขาเห็นเมิ่งนานยังคงคอยอยู่ที่เดิมก็รู้สึกประหลาดใจทีเดียว “คุณชายยังอยู่หรือขอรับ ข้าน้อยคิดว่าพวกท่านไปแล้ว วเสียอีก!”