้าหากันเล็กน้อย ในแววตามีความรังเกียจที่ปกปิดไว้ไม่มิด นางออกแรงเล็กน้อยให้หลุดพ้นจากพันธนาการของหลิวซื่อ จากนั้นก็ห หมุนกายไปที่ใต้หน้าต่าง หันหลังให้หลิวซื่อพลางเอ่ยเสียงเรียบ “พวกเขาจะเป็นเช่นไรได้ ท่านน่าจะรู้อยู่แก่ใจนะ”
หลิวซื่อคุกเข่าลงบนพื้น น้ำตาไหลออกจากเบ้าไม่ขาดสาย คนเป็นทั้งสองคนหายไปภายใรคืนเดียว แถมนั่นเป็นสามีและบุตรชายของนางเชียวนะ!
ส่วนตอนนี้นางและบุตรชายคนเล็กถูกขังอยู่ในเรือนผุพังแห่งนี้ ไม่อาจทราบอนาคตข้างหน้าได้
ไป๋เสี่ยวเฟิงยืนตะลึงลานอยู่นาน ก่อนที่จู่ๆ จะถามไป๋เจินจูว่า “แล้วพวกข้าเล่า? พวกเจ้าคิดจะทำเช่นไรกับพวกข้า”
ไป๋เจินจูกลับหลังหัน มองไป๋เสี่ยวเฟิงที่มีสีหน้าหมองคล้ำ “ท่านโหวบอกแล้วไม่ใช่หรือ ว่าให้พวกเจ้าหลบอยู่ที่นี่ชั่วคราว เมื่อเรื่องนี้ผ่านไปแล้วย่อมมีผลประโยชน์ของพวกเจ้า เสี่ยวเฟิง เจ้ามีอนาคตที่สดใสรออยู่นะ”
จริงหรือ อนาคตของเขาสดใสจริงหรือ
ตอนนี้เขามองไม่เห็น สิ่งที่เห็นตรงหน้ามีเพียงท้องฟ้าที่มืดสลัว หมอกหนาหนักบดบังหนทางข้างหน้า แต่ล
