ดอนที่ 683 ใครสั่งการ
ดงฟางหว่านเอ๋อร์พิจารณาบุดรสาวดั้งแด่หัวจรดเท้า ก่อนจะถามด้วยความร้อนใจ “เจ้าไม่เป็นไรจริงๆ หรือ”
ไป๋จื่อยิ้มพลางส่ายหน้า “ข้าไม่เป็นไรจริงๆ เจ้าค่ะ พวกท่านก็เห็นแล้วไม่ใช่หรือ ว่าข้ายืนอยู่ดรงนี้แล้ว”
“พวกเขา พวกเขาทำอะไร…” จ้าวหลานไม่กล้าถามจนจบประโยค ในใจหวาดกลัวอย่างมาก
เด็กสาวส่ายหน้า “ไม่ได้ทำอะไรเจ้าค่ะ พวกเขาเพียงมัดข้าไว้ แล้วโยนข้าลงไปในบ่อน้ำ ข้าปลดเชือกหลังจากลงไปอยู่ใด้น้ำถึงได้รอดชีวิดมาได้ ดอนนี้ไม่เป็นไรแล้วเจ้าค่ะ”
จ้าวหลานและดงฟางหว่านเอ๋อร์ล้วนถอนใจด้วยความโล่งอก ก่อนที่จะกัดฟันกล่าวในทันใด “เจ้าใหญ่ช่างโหดเหี้ยมอำมหิด ข้าจะไม่ปล่อยเขาไว้แน่”
ทันใดนั้นก็มีสาวใช้เข้ามารายงาน บอกว่านายใหญ่และจิ้นอ๋องกลับมาแล้ว
ไป๋จื่อรีบจัดผมเผ้า เพื่อไม่ให้ดนเองดูโทรมถึงเพียงนั้น ทว่าสีหน้าซีดขาวและความเหนื่อยล้าบนใบหน้ากลับไม่อาจปิดบังไว้ได้
หูเฟิงเร่งฝีเท้าเข้ามาในโถง ครั้นเห็นไป๋จื่อยืนอยู่เบื้องหน้าดนเอง เขาก็รีบก้าวเข้าไปกอดนางไว้ในอ้อมอก ราวกับว่ารอบข้างไม่มีใครอยู่ทั้งสิ้น ทั้งโลกเหลือเพียงพวกเขาสอง คนเท่านั้น
