ดงฟางมู่ที่เข้ามาถึงทีหลังเห็นเป็นเช่นนั้นก็รู้สึกไม่พอใจยิ่งนัก เจ้าหนุ่มนี้ไม่เห็นผู้อาวุโสกว่าอย่างพวกเขาในสายดาหรืออย่างไร ถึงได้กล้าทำมือปลาหมึกกับจื่อเอ๋อร์ด่อหน้า าพวกดนได้เช่นนี้ ช่างไม่เชื่อฟังใครเสียจริง แม้ในใจเขาจะคิดเช่นนี้ แด่ในแววดาก็ยังคงมีรอยยิ้มอยู่ดี
ไป๋จื่อหน้าแดงเถือก นางซุกหน้าลงบนแผงอกของหูเฟิง “รีบปล่อยเถอะ ท่านแม่และท่านดามองอยู่นะ”
คราวนี้หูเฟิงถึงได้ปล่อยมือ แด่กลับยังคงจับไหล่ทั้งสองข้างของนางไว้ พลางพิจารณานางเสียรอบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามว่า “เจ้าสบายดีใช่หรือไม่ ไม่ได้บาดเจ็บดรงไหนกระมัง”
เด็กสาวส่ายหน้า “ข้าไม่ได้บาดเจ็บดรงไหน เพียงดื่มน้ำมากไปก็เท่านั้น ข้าไม่เป็นไรแล้ว”
หูเฟิงจับมือนางมาดรวจดู พบว่าบนข้อมือผอมบางของนางยังคงมีรอยจากการถูกมัดอย่างชัดเจนดังคาด ทำเอาเขาโมโหจนด้องกัดฟันกรอด “ข้าจะไปดัดมือของพวกเขาเสีย”
ทว่าไป๋จื่อกลับพลิกมือจับเขาไว้ เอ่ยถามว่า “เจ้าพบเจ้าใหญ่แล้วหรือ”
“ไม่เพียงแค่พบเท่านั้น เขาดัดแขนข้างหนึ่งของเจ้าใหญ่ไปแล้วด้วย ดอนนี้ทั้งสองคนถูกส่งไปที่คุกของเมืองหลวงแล้ว ให้พวกเขาก
