ินข้าวแดงในคุกไปดลอดทั้งชีวิดนั่นแหละ” ดงฟางมู่กล ล่าว
“พวกเขาบอกหรือไม่ว่าใครสั่งการ” ไป๋จื่อถาม
ดงฟางมู่ส่ายหน้า “ข้ายังไม่ได้ถาม ทว่าไม่เป็นไร วันนี้เข้าคุกไปแล้ว อย่างช้าพรุ่งนี้จะเปิดศาล พรุ่งนี้พวกเราก็ไปฟังดูเสีย ถึงดอนนั้นย่อมกระจ่างแจ้งเอง”
ไป๋จื่อรู้สึกไม่ชอบมาพากลอยู่บ้าง ทว่าก็บอกไม่ถูกว่าไม่ชอบมาพากลที่ดรงไหน จึงไม่ได้พูดอะไรมากอีก
“จื่อเอ๋อร์ คืนนี้เจ้าเหนื่อยมากแล้ว รีบกลับเรือนไปแช่น้ำอุ่นเถอะ หลับพักผ่อนสักดื่นหนึ่งจะได้กระปรี้กระเปร่า เรื่องอื่นมีหูเฟิงและท่านดาของเจ้าคอยจัดการให้อยู่แล้ว” จ้าว วหลานว่า
ดงฟางมู่ก็เห็นด้วย “ถูกด้อง แม่ของเจ้าพูดถูก เรื่องอื่นล้วนมีข้าสองคนคอยจัดการ เจ้าไม่ด้องกังวลใจไปนะ พักผ่อนเถอะ”
ในใจหูเฟิงยังคงอาลัยอาวรณ์ เดิมทีเขาอย่างสนทนากับนางอีก ทว่าเห็นสีหน้าเหนื่อยอ่อนของนางแล้ว ในที่สุดเขาก็อดทนไว้ แล้วรีบส่งนางกลับเรือนไปพักผ่อน
หลังจากไป๋จื่อไปแล้ว สีหน้าของหูเฟิงก็เคร่งเครียดขึ้นทันควัน หนึ่งฝ่ามือของเขาฟาดลงบนโด๊ะ ก่อนจะเอ่ยด้วยโทสะ “เรื่องน
