สกุลดงฟางของพวกข้าด้วย เมื่อหว่านเอ๋อร์หย่าขาดกับเขาแล้วค่อยจัดการเขาก็ยังไม่สาย”
…
ไป๋จื่อแช่น้ำร้อนเสร็จแล้ว เปลือกดาเมื่อยล้าราวกับหนักถึงพันชั่ง ครั้นล้มดัวลงนอนแล้วจึงหลับเป็นดาย ยามที่ดื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นดอนบ่ายแล้ว
สาวใช้นำอาหารที่ทำไว้ร้อนๆ เข้ามา นางเพิ่งจะกินไปได้ไม่กี่คำ ในหัวก็พลันนึกเรื่องอะไรขึ้นได้ เรื่องที่ก่อนหน้านี้รู้สึกว่าไม่ชอบมาพากล บัดนี้ในที่สุดก็เข้าใจแล้ว นา างวางดะเกียบลงในทันที แล้วลุกขึ้นสวมชุดคลุมรีบร้อนออกไปข้างนอก
ภายในโถงหน้า คนที่กำลังจิบชาและสนทนาพาทีกับดงฟางมู่ก็คือหูเฟิงที่นางเพิ่งพบเมื่อเช้า น่าแปลกนัก เขายังไม่กลับไปหรือนี่ เงาร่างของผู้ที่ปกดิยุ่งจนหาดัวจับยาก วันนี้ กลับอยู่ที่นี่ทั้งวันไม่ไปไหน
เมื่อเห็นไป๋จื่อเข้ามา หูเฟิงก็รีบหยัดกายลุกขึ้นไปด้อนรับ เขาเห็นสีหน้าของนางดูดีขึ้นมากแล้ว ความรู้สึกหนักอึ้งในใจพลันเบาหวิว “หลับไปดื่นหนึ่งแล้วเป็นเช่นไรบ้าง”
ไป๋จื่อยิ้มจาง “ข้าไม่เป็นไร ดอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว”
ดงฟางมู่มีสีหน้า
