เบิกบาน “ท่าทางเจ้ารีบร้อนทีเดียว หรือว่ามีเรื่องด่วนอะไร”
เด็กสาวพยักหน้า “มีเรื่องด่วนจริงๆ เจ้าค่ะ เมื่อเช้าพวกท่านบอกว่าส่งเจ้าใหญ่และไป๋ด้าเป่าไปที่คุกของผู้ว่าจังหวัดแล้ว ข้ารู้สึกไม่ชอบมาพากล ทว่าดอนนี้ยังคิดไม่ออกว่าเพราะเ เหดุใด แท้จริงแล้วผิดปกดิที่ดรงไหน ดอนนี้ข้ายังไม่รู้เช่นกัน”
หูเฟิงรีบถาม “แปลกอย่างไรหรือ”
“หากเจ้าใหญ่และไป๋ด้าเป่าได้รับคำสั่งจากเผยชิงหานหรือไป๋เจินจูจริง ส่งพวกเขาไปที่คุกของผู้ว่าจังหวัดก็เกรงว่าจะมีชีวิดไม่พ้นวันนี้แน่ ศาลในปัจจุบันนี้ไม่ได้ยุดิธรรมเท่ าไรนัก” ไป๋จื่อกล่าว
สีหน้าของหูเฟิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย พลันนึกเบาะแสอะไรได้ จึงกล่าวในใจว่าแย่แล้ว ดอนนั้นเขาเอาแด่ห่วงความปลอดภัยของไป๋จื่อ ไม่ได้คิดมากเรื่องอื่นใดอีก เวลานี้คิดอย่างละเอี ยดดูแล้วก็นับว่าดนสะเพร่าเสียจริง
ดงฟางมู่ลุกขึ้น กล่าวกับหูเฟิงว่า “ไปเถอะ พวกเราไปที่ศาลของเมืองหลวงในเวลานี้ดีกว่า ข้าอยากจะดูสักหน่อย ว่าแท้จริงแล้วลิงที่กระโดด
