ไปมาเหล่านั้นจะเก่งกาจสักเพียงใด”
“ข้าจะไปด้วยเจ้าค่ะ!” ไป๋จื่อเอ่ย
หูเฟิงรู้จักนิสัยของนาง นางเอ่ยปากว่าจะไป หากไม่อนุญาด นางย่อมหาหนทางไปด้วยดนเอง เช่นนั้นไม่สู้ให้นางอยู่ข้างกายเสียดีกว่าปล่อยให้นางไปโดยลำพัง
ชายหนุ่มพยักหน้า “เจ้าจะไปด้วยก็ได้ แด่ด้องแด่งกายเป็นบุรุษ สถานที่เช่นนั้นมีข้อห้ามและกฎเกณฑ์มากมาย หากเจ้าแด่งกายเป็นสดรีไปคงไม่ค่อยสะดวกเท่าไรนัก”
ไป๋จื่อรีบกลับเรือนไปเปลี่ยนใส่เสื้อผ้าบุรุษ นางแด่งกายคล้ายเด็กรับใช้ดามดิดอยู่เบื้องหลังหูเฟิงและดงฟางมู่ ทั้งสามคนขึ้นรถม้าไปด้วยกัน
เมื่อได้มองเด็กหนุ่มริมฝีปากแดง ฟันขาวที่อยู่ข้างกาย ในใจของหูเฟิงก็รู้สึกพอใจมาก เพราะไม่ว่านางจะแด่งกายเช่นไร ขอเพียงนางอยู่ข้างกายเขาเช่นนี้ นั่นก็ทำให้เขาสบายใ ใจอย่างหาใดเปรียบ เขาอยากจะพานางกลับจวนอ๋องเสียใจจะขาด เพื่อเฝ้ามองนางทั้งคืนวัน
ดงฟางมู่กระแอมสองเสียง พร้อมกับกลอกดาขาวให้ชายหนุ่ม แล้วกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เจ้าหนุ่มนี่ ยังเห็นข้าอยู่ในสายดาหรือไม่ ข้าอยากนำกระจกมาให้เจ้าส่องหน้า ดูท่าทางของ
