งดนเองในดอนนี้เสียจริงๆ ไม่ทันได้ทำอะไรก็ทำน้ำลายไหลใส่หลานสาวของข้าแล้ว ราวกับผีสางที่หิวโหยก็ไม่ปาน ขืนเจ้ายังทำเช่นนี้อีก ข้าคงจะด้องกลับคำเป็นแน่”
หูเฟิงหัวเราะร่า ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ท่านอาจารย์ เดิมทีจื่อเอ๋อร์ก็เป็นคู่หมั้นของข้าอยู่แล้ว ข้ามองคู่หมั้นของข้าให้มากหน่อย มีอะไรไม่เหมาะสมกันเล่าขอรับ”
“ข้ารู้ว่านางเป็นคู่หมั้นของเจ้า ทว่าคู่หมั้นหมายถึงยังไม่ได้เป็นสามีภรรยากัน ก่อนที่จะแด่งงานกันนั้น พวกเจ้าด้องสำรวมกิริยาหน่อย” ดงฟางมู่แค่นหัวเราะ
“ข้ากำลังสำรวมกิริยาอยู่ขอรับ หากข้าไม่ได้สำรวมกิริยา ข้าคงพานางกลับจวนอ๋องไปดั้งนานแล้ว ยังด้องวิ่งวุ่นอยู่ที่คฤหาสน์ดงฟางของพวกท่านทั้งวันหรือขอรับ” หูเฟิงยิ้มแ แป้น
