ียว
หลิวซื่อกรีดร้องลั่นเรือน ดวงตาพร่าเลือน ก่อนจะสลบไปเช่นกัน
หูเฟิงไม่สนใจเจ้าใหญ่ไป๋อีก เขาหันไปมองไป๋ต้าเป่า “เจ้าพูดสิ”
ไป๋ต้าเป่ายังคงตัวสั่นสะเทิ้มน้ำร้อนๆ สายหนึ่งไหลลงจากกางเกง กลิ่นเหม็นสาบพลันตลบอบอวลไปทั่วห้องโถง
ปลายกระบี่ของหูเฟิงยังคงมีเลือดหยดลงมา เป็นเลือดของบิดาเขา
“ข้า ข้าจะพูด ข้าจะพูดเอง…” ไป๋ต้าเป่าพยักหน้าทั้งๆ ที่ตัวสั่น
เจ้าใหญ่อยากจะห้าม แต่เขาก็ไม่กล้า บริเวณที่ถูกตัดยังคงมีเลือดทะลักออกมาอย่างต่อเนื่อง ไม่เพียงแค่ความเจ็บปวดเท่านั้น ความรู้สึกเวียนศีรษะหลังจากเสียเลือดมากก็ตามมาแล้ว
“รีบพูดมา!” ตงฟางมู่ตะคอกด้วยโทสะ
เสียงตะคอกเคร่งขรึมนี้ทำให้ไป๋ต้าเป่าตกใจจนทรุดลงคุกเข่ากับพื้น จากนั้นเขาก็หมอบลง โขกศีรษะให้หูเฟิงไม่ยอมหยุด “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้า เป็นพ่อของข้า ไม่ใช่สิ ไม่ใช่พ พ่อของข้า เป็นไป๋เจินจูต่างหาก เป็นความคิดของไป๋เจินจู นางบอกว่าขอเพียงไป๋จื่อตาย ตำแหน่งบุตรีสกุลเผยของนางถึงจะมั่นคงได้”
หูเฟิงตวัดกระบี่ยาว หูข้างหนึ่งของไป๋ต้าเป่าร่วงลงบนพื้น “เจ้าถามเจ้า ว่าไป๋จื่ออยู่ที่ใด ขืนยังไม่ยอมตอบมาแต่โดยดี ข้าจะตัดหัวเจ้าทิ้งเสีย”
ไป๋ต้าเป่ากุมบาดแผลที่มีเลือดไหล
