รได้เข้าลัทธิพุทธอย่างแท้จริงจินฉานจื่อคุกเข่าอยู่หน้าวิหาร หน้าผากแนบกับพื้นภายในใจไม่มีความตื่นเต้น แต่รู้สึกเศร้ารันทดเขารู้ว่าที่พระศรีอาริยเมตไตรยแหกกฎรับศิษย์ที่ไร้ซึ่งประสบการณ์ เป็นเพียงแค่เพราะนิมิตของเขาเป็นความจริงเท่านั้น พระแม่ฝูหยวนบอกกับมรรคาจารย์แล้ว ได้ยืนยันสิ่งที่เขาเห็นและได้ยินมาแล้วเทียบกับเส้นทางบำเพ็ญของตนในอนาคตแล้ว เขาสนใจวิถีเซียนมากกว่าวิถีเซียนยังไม่ได้รวมห้วงอนันต์สุญญตาเป็นปึกแผ่น เขามองเห็นจุดหมายปลายทาง ทำให้เขาเกิดความรู้สึกว่าต้องแบกรับโชคชะตาไว้“จินฉานจื่อ ได้ยินว่าเจ้ามองเห็นอนาคตอย่างนั้นหรือ”พระศรีอาริยเมตไตรยถาม เขาหลอมกายเป็นกายาทองแล้ว ดูราวกับพุทธสุวรรณ แน่นิ่งไม่ขยับ น่าเกรงขามยิ่งนักจินฉานจื่อเงยหน้าขึ้น “เรียนท่านอาจารย์ เห็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น ไม่นับว่าเห็นอนาคตหรอกขอรับ”คำตอบของเขาคลุมเครือเล็กน้อย เพราะเขาไม่รู้ความคิดที่แท้จริงของพระศรีอาริยเมตไตรยที่รับตนเป็นศิษย์หากอีกฝ่ายคือพระศรีอาริยเมตไตรย เดาว่าคงไม่แลตามองศิษย์เช่นนี้แน่ อย่างไรก็ไม่ใช่ตนเลือกมาเองพระศรีอาริยเมตไตรยเงียบไปครู่หนึ่ง “ลงไปเถิด ฝึกจิตพุทธะไปก่อน ให้จิตของเจ้าสงบลง
