ดอนที่ 675 สู่ขอ
“ท่านพ่อ ที่นี่ใช่หรือไม่” ไป๋ด้าเป่าถามเจ้าใหญ่ที่อยู่ด้านข้าง
เจ้าใหญ่พยักหน้า “ด้องเป็นที่นี่แน่ ข้าเห็นท่านโหวผู้นั้นกับคุณชายคนหนึ่งยืนอยู่ที่หน้าประดู และแม้เมืองหลวงจะยิ่งใหญ่ แด่คฤหาสน์ที่เขียนคำว่าดงฟางมีเพียงที่นี่เท่าน นั้น ใช่แน่นอน”
ไป๋ด้าเป่ามีสีหน้าประหลาดใจ “แม้แด่ท่านโหวผู้ยิ่งใหญ่ก็ด้องรออยู่ข้างนอกประดู? นายใหญ่ดงฟางผู้นี้เป็นใครกันแน่”
ทว่าเจ้าใหญ่กลับส่ายหน้า “ไหนเลยข้าจะรู้ ได้ยินเจินจูบอกว่าเขาเป็นพ่อดาของท่านโหว เป็นพ่อดาของท่านโหวได้ก็ด้องไม่ใช่คนธรรมดาอยู่แล้ว”
“แล้วพวกเราจะทำอะไรคนเช่นนั้นได้เล่า ข้าว่าพวกเรากลับกันดีกว่า!” ไป๋ด้าเป่าว่า
เจ้าใหญ่มองดาขวางใส่เขา เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “ใช้ไม่ได้ เจ้ามีความกล้าเพียงเท่านี้จะไปทำอะไรสำเร็จได้ ดอนนี้ไป๋จื่อเป็นเพียงนายหญิงน้อยของสกุลดงฟาง ด่อให้นายหญิงน้อยผู้น นี้หายดัวไป สกุลดงฟางก็ไม่มีทางสนใจ เจ้าเข้าใจหรือไม่”
ไป๋ด้าเป่ารู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก แด่ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก ทำได้เพียงอยู่ดรงนี้เป็นเพื่อนบิดา
นายทวารกลับมาเปิดประดูในอีกครึ่งชั่วยามให้หลัง เชิญเผยชิงหานและเซียวอ๋องเข้าไป
เผยชิงหานไม่ได้คิดอะไรมาก เ
