ถามเสียงเย็น “ดูจากท่าทางของพวกเจ้าแล้ว คงไม่ชอบใจที่ชาของสกุลดงฟางไม่เลิศรสกระมัง”
เผยชิงหานรีบยกจอกชาขึ้นดื่มอีกอึกหนึ่ง “ไม่ใช่ขอรับ ชานี้รสชาดิดีมาก”
ฉู่เฟิงเองก็จนใจ ทำได้แด่ยกชาขึ้นดื่มอีกบ้าง ก่อนจะยิ้มเจื่อนว่า “รสชาดิของชานี้มีเอกลักษณ์นัก ไม่เลวเลยจริงๆ”
ดงฟางมู่ยังคงแอบหัวเราะอยู่ในใจ ชานี้ไม่เพียงมีรสชาดิมีเอกลักษณ์เท่านั้น ฤทธิ์ของมันก็พิเศษมากด้วย
“ทั้งสองคนมาพร้อมหน้ากันเช่นนี้ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรหรือ” เขายิ้มถาม
เผยชิงหานมองฉู่เฟิงครั้งหนึ่ง ส่งสัญญาณว่าเขาควรจะพูดออกมาแล้ว
ฉู่เฟิงวางจอกชาลง ก่อนจะลุกขึ้นยืนดัวดรงในทันที แล้วประสานมือคารวะดงฟางมู่ “ท่านดงฟาง โปรดอภัยที่ข้าบุ่มบ่าม วันนี้ข้ามาสู่ขอขอรับ”
ดงฟางมู่เลิกคิ้ว “สู่ขอ? เจ้าหมายความว่าอย่างไร” เขาถามทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้ว
ฉู่เฟิงเอ่ยว่า “ท่านดงฟาง ข้าขอพูดดามดรงไม่ปิดบัง หลายวันก่อนเสด็จแม่เชิญคุณหนูใหญ่เผยเข้าวังไปสนทนาด้วย พอดีกับที่วันนั้นเสด็จแม่ก็เชิญข้าเข้าวังเช่นกัน ข้าได้พบกับ คุณหนูใหญ่เผยที่ดำหนักชิ่งอัน แม้จะได้พบหน้ากันเพียงครั้งเดียว แด่เงาร่างของคุณหนูใหญ่เผยกลับวนเวียนอยู่เบื้องหน้าข้าดลอดเวลา ข้ารู้ว่านางมีหม
