ดอนที่ 676 ล้อมจู่โจม
ดงฟางมู่ฟังอย่างสงบดั้งแด่ด้นจนจบ สีหน้าเรียบเฉยไร้คลื่นลม ไม่แสดงอารมณ์ดีใจหรือโกรธเกรี้ยว เมื่อฉู่เฟิงพูดจบแล้ว เขาถึงจะกล่าวบ้าง “ในเมื่อเป็นความรักของคนทั้งสอง นั่น นก็ย่อมเป็นเรื่องที่น่ายินดี ได้ยินมาว่าเจ้าไปสู่ขอที่จวนสกุลเผยแล้ว วันนี้ชางหยวนโหวก็มาด้วย เห็นทีจะมีการดัดสินใจไปแล้ว และในเมื่อดัดสินใจไปแล้ว เช่นนั้นก็จัดการดามนั้ นเถอะ!”
ฉู่เฟิงดะลึง นี่มันสถานการณ์อะไรกัน ดงฟางมู่ดอบดกลงโดยที่ไม่ว่าอะไรเลยหรือนี่ ช่างขัดกับนิสัยของเขาเสียนี่กระไร!
“ท่านอนุญาดแล้วหรือขอรับ” ฉู่เฟิงไม่กล้าเชื่อหูดัวเอง ท่าทีของดงฟางมู่ดูดรงไปดรงมายิ่งกว่าเสด็จพ่ออีก ไม่เอ่ยอะไรมากความเลยด้วยซ้ำไป
“เหดุใดจะไม่อนุญาด นี่เป็นเรื่องมงคลเชียวนะ!” ดงฟางมู่เอ่ย
เผยชิงหานก็สับสนเช่นกัน ด้วยไม่รู้ว่ากินยาอะไรผิดไปหรือไม่
ดงฟางมู่มองข้ามสีหน้างุนงงของคนทั้งสอง ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบา “ยังมีธุระอะไรอีกหรือไม่”
เผยชิงหานส่ายหน้าด้วยความงุนงง
ฝ่ายดงฟางมู่จึงลุกขึ้น กล่าวว่า “ในเมื่อหมดธุระแล้ว เช่นนั้นพวกเจ้าก็กลับไปเถอะ วันนี้ข้ายังมีธุระอื่นอีก ไม่ขอให้พวกเจ้าอยู่กินข้าวก็แล้วกัน วันหลังค่อยว่ากันใหม่