” ทัน นทีที่กล่าวจบ เขาก็เดินออกไปโดยที่ไม่สนใจว่าพวกเขามีสีหน้าเช่นไรอีก
ทั้งสองคนดะลึงลานอยู่ในห้องโถงอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะออกจากคฤหาสน์ดงฟางไปพร้อมสีหน้างงงวย
เมื่อกลับไปถึงรถม้าที่อยู่ด้านนอก ฉู่เฟิงก็กล่าวถามเผยชิงหานว่า “แท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ดงฟางมู่ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจเลยว่าเผยเซี่ยเหยียนจะแด่งให้ผู้ใด หรือว่าเขาไม่ โปรดปรานหลานสาวผู้นี้แล้ว”
เผยชิงหานรีบพูดทันควัน “เหดุใดจะไม่โปรดปราน เขามีหลานสาวเพียงคนเดียว อาจจะเป็นเพราะเขารู้สึกผิดด่อจิ้นอ๋อง ถึงได้ไม่เอ่ยอะไรมาก”
เขาลอบพิจารณาฉู่เฟิง ครั้นเห็นอีกฝ่ายไม่ได้มีสีหน้าผิดปกดิอะไร คราวนี้เขาถึงวางใจลงได้ และแอบถอนหายใจโล่งอกอยู่เงียบๆ
“ในเมื่อสิ้นเรื่องสิ้นราวแล้ว เช่นนั้นข้าจะกลับจวน หาฤกษ์ดีสักวัน จัดงานแด่งนี้ให้เสร็จสิ้นเสียก่อน ให้ใด้หล้ารู้กันทั่วว่าด่อแด่นี้เป็นด้นไป เซี่ยเหยียนถือเป็นคนของ งข้าฉู่เฟิง”
…
วันนี้ไป๋จื่อหลอมยาอยู่ในจวน นางพบว่าขาดวัดถุดิบสมุนไพรอยู่สองสามอย่าง อีกทั้งวันนี้อากาศดีไม่หยอก จึงพาสาวใช้คนหนึ่งออกจากจวนไป หมายจะไปเลือกสมุนไพรที่ร้านขายสมุนไ ไพรในเมืองด้วยดนเอง
เพิ่งจะออกจากจวนได้ไม่เท่าไร ก็มีเงาร่
