ก่าแก่ บุรุษสวมชุดผ้าไหมทั้งตัวกำลังยืนเอามือไพล่หลัง ในดวงตาที่แม้จะมีเส้นเลือดฝอยอยู่ประปราย บั ดนี้กลับเต็มไปด้วยความชื่นมื่นและรอยยิ้ม ขณะเดียวกันนั้นเขาก็จับจ้องเงาร่างเล็กจ้อยที่กำลังเข้ามาใกล้
“เจ้ามาแล้ว!” นางยิ้มว่า
“อื้ม!” เขาตอบรับ
ดวงตาสองคู่สอดประสานกัน ไม่จำเป็นต้องเอื้อนเอ่ยสิ่งใด ทุกอย่างดำดิ่งสู่ความเงียบงัน
ไป๋จื่อสั่งให้เด็กรับใช้จัดวางเก้าอี้เอนไว้บนที่ว่างของสวน ด้านข้างเก้าอี้วางไว้ด้วยเตาเล็กๆ สำหรับต้มชา พ พวกเขาเอนกายอยู่ภายใต้แสงตะวันงดงามจับตา จิบชาไปพลาง สนทนาไปพลาง
หูเฟิงถามว่า “เจ้ารู้เรื่องที่ฉู่เฟิงไปสู่ขอที่สกุลเผยหรือไม่”
เด็กสาวพยักหน้า “เพิ่งรู้เมื่อครู่”
“แล้วเจ้าคิดจะทำเช่นไร” หูเฟิงถามอีก
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ข้าไม่คิดจะทำอะไรทั้งนั้น พวกเขาต้องการแต่งงานก็ให้พวกเขาแต่งกันไปเถอะ ข้าไม่ใช่เผยเซี่ยเหยี ยน ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับข้าเลย”
“เจ้าไม่โกรธ?” ชายหนุ่มยิ้มถาม
“เหตุใดข้าต้องโกรธ จะมีก็แต่ดีใจด้วยซ้ำไป ข้ารอดูเรื่องตลกของพวกเขาอยู่เชียว” ไป๋จื่อก็ยิ้มเช่นกัน
ฉู่เฟิงไปสู่ขอถึงสกุลเผย เห็นได้ชัดว่าหลงเมามายทั้งๆ ที่ไม่ได้แตะสุรา เขาไม่มีทางชอบพอไป๋เจินจู และไม่ได้พิศวา าสจวนชา
