ตอนที่ 667 เจ้าควรขอบคุณข้า
ทุกคนกินอาหารกลางวันเสร็จสิ้นอย่างมีความสุข ครั้นคิดบัญชีและออกจากร้านแล้ว เหล่าสตรีกำลังเตรียมเหยียบบันไดเพ พื่อขึ้นรถม้า กลับได้ยินคนผู้หนึ่งร้องเรียกด้วยความประหลาดใจ “แม่นางไป๋?”
ไป๋จื่อหันไปมอง เห็นคุณชายสกุลใหญ่คนหนึ่งเดินมาหานาง เมื่อมองให้ชัดเจนแล้ว นี่ไม่ใช่เคอซีเฉิง พี่ใหญ่ของเ เสียนเอ๋อร์หรอกหรือ
นางยิ้มรับ “คุณชายเคอ บังเอิญยิ่งนัก!”
เคอซีเฉิงเร่งฝีเท้าก้าวไปข้างหน้า ใบหน้าแปลกใจทีเดียว “เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย ทีแรกข้าคิดว่าตนเองตาฝาด พวกเจ้ามา าถึงแล้วก็ไปหาเสียนเอ๋อร์ดีหรือไม่ เสียนเอ๋อร์คิดถึงพวกเจ้าจนป่วยไข้เชียวละ”
“ป่วยหรือเจ้าคะ” ไป๋จื่อรีบาม
ทว่าเคอซีเฉิงส่ายหน้า “ก็แค่ไข้ใจเท่านั้น นางกินอะไรไม่ลง นอนก็ไม่ค่อยหลับ เอาแต่พร่ำหาพวกเจ้า วันนี้พวก เจ้ามาเมืองหลวงแล้ว เช่นนั้นก็ดียิ่ง”
ไป๋จื่อถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยิ้มว่า “พวกข้าก็เพิ่งมาที่นี่ได้ไม่กี่วัน เดิมทีคิดว่าจัดการอะไรเรียบร้อยแ แล้วจะพาหรูเอ๋อร์ไปเล่นกับเสียนเอ๋อร์เจ้าค่ะ”
“เจ้ามาเมืองหลวงครั้งนี้ คุณชายเมิ่งรู้เรื่องหรือไม่” เคอซีเฉิงถามอีก
สีหน้าของหูเฟิงพลันเปลี่ยนเป็นดำคล้ำ เขากระแอมเสียงเบา ก่อนจะ
