เอ่ยเสียงขรึม “ควรกลับจวนแล้ว!”
คราวนี้เคอซีเฉิงถึงรู้สึกตัวว่าข้างกายไป๋จื่อยืนไว้ด้วยบุรุษผู้หนึ่ง ดูจากการแต่งกายที่สง่างามของเขาแล้ว คงจะเป็นคุณชายสกุลใดสกุลหนึ่งแน่ จึงถามว่า “ท่านนี้คือ?”
โจวกังยิ้ม “เขาคือจิ้นอ๋อง”
เคอซีเฉิงตะลึงลาน จิ้นอ๋อง? เขานึกถึงสิ่งที่บิดาตนเองกล่าวไว้เมื่อวันก่อนทันที บิดาบอกว่าจิ้นอ๋องจะกลับมา ภายในหลายวันนี้ เมื่อถึงตอนนั้นแล้วจะพาเขาไปพบที่จวนจิ้นอ๋อง คิดไม่ถึงเลยว่าเขายังไม่ทันได้ไปถึงจวนจิ้นอ อ๋อง ก็ได้พบกันบนถนนเช่นนี้แล้ว
เขารีบทำความเคารพ “คารวะจิ้นอ๋องขอรับ”
หูเฟิงโบกมือ “ไม่ต้องมากพิธี พวกข้ายังมีธุระ เจ้ากลับไปก่อนเถอะ”
ไหนเลยเคอซีเฉิงจะกล้าเอ่ยปากเป็นอื่น จึงรีบถอยไปไกลโดยพลัน จนกระทั่งจิ้นอ๋องและคนอื่นๆ หายไปจากครรลองสายตา แล้ว เขาถึงจะเกาศีรษะ “แม่นางไป๋รู้จักจิ้นอ๋องได้อย่างไร ไยพวกเขาสองคนถึงอยู่ด้วยกัน แถมยังมีรถม้านั่นอีก บนรถม้าสลักสัญลักษณ์ของสกุลตงฟางไว้เด่นหรา เหตุใดนางถึงไปเกี่ยวข้องกับสกุลตงฟางได้” เขาคิดใคร่ครวญจนสมอง แทบระเบิดก็คิดไม่ออก สุดท้ายก็หมดอารมณ์กินข้าว จึงเรียกเด็กรับใช้ให้รีบกลับจวน
บนรถม้าระหว่างทางกลับเรือนพักผ่อนขอ
