งสกุลตงฟาง หูเฟิงเบียดร่างอยู่ในรถม้าของไป๋จื่อ จ้าวหลานเห็นว่าเขาเหม ม่อลอยมาตลอดทาง จึงยิ้มถามว่า “ข้าไปนั่งรถของน้องหว่านดีหรือไม่”
ไป๋จื่อกลับรั้งนางไว้ “ใกล้จะถึงแล้สเจ้าค่ะ จะเปลี่ยนรถไปไย”
จ้าวหลานมองไปทางหูเฟิงอีกครั้ง “ข้าเห็นว่าหูเฟิงเหมือนมีเรื่องอยากพูดกับเจ้า”
ไป๋จื่อก็มองเขาเช่นกัน บัดนี้หัวใจนางเต้นเร็วมาก “มีอะไรก็พูดออกมาเถอะ หากอัดอั้นจนบาดเจ็บภายในขึ้นมา อย ย่ามาให้ข้ารักษนะ”
หูเฟิงมองจ้าวหลานอย่างกระอักกระอ่วนใจ เขากระแอมสองเสียง ในที่สุดก็เอ่ยออกมาว่า “อาจารย์บอกกับข้าแล้ว ว่าพ พวกเจ้าเดินทางมาลำบากมาก เจ้าโกรธข้าหรือไม่”
“แม้จะลำบาก แต่แล้วเหตุใดข้าต้องโกรธเจ้าด้วย” ไป๋จื่อมองเขาด้วยความขบขัน
“ข้าเป็นถึงแม่ทัพ แต่กลับไม่รู้แม้กระทั่งว่ามีข้าศึกบุกรุกเข้ามา ในฐานที่เป็นคู่หมั้นของเจ้า กลับไม่อาจปรากฏ ฏตัวในยามที่เจ้าต้องการได้ทันท่วงที ทำให้พวกเจ้าได้รับความลำบากตั้งมากมาย ข้าสมควรรับผิดชอบ”
บนพวงแก้มของไป๋จื่อเริ่มปรากฎสีแดงระเรื่อที่ลามไปจนถึงใบหู “เจ้าควรจะรับผิดขอบจริงๆ นั่นแหละ แต่โชคดีที่ มีข้าอยู่ด้วย ข้าช่วยเจ้าสังหารพวกคนชั่วเหล่านั้น คลายความกังวลใจให้เจ้าไปแล้ว เจ
