้าควรจะขอบคุณข้านะ!”
หูเฟิงเผลอหัวเราะออกมา “ควรจะขอบคุณเจ้าจริงๆ เจ้าว่ามาสิ เจ้าอยากให้ข้าขอบคุณเจ้าเช่นไร”
ไป๋จื่อเอียงหน้าครุ่นคิด ตอนนี้นางคิดไม่ออก จึงเอ่ยออกไปว่า “เอาอย่างนี้ เจ้ารับปากข้าเรื่องหนึ่งก็พอ แต่ตอ อนนี้ข้ายังคิดไม่ออกว่าอยากให้เจ้าทำอะไร เมื่อข้าคิดออกแล้ว เจ้าค่อยทำก็ยังไม่สาย”
……….
