ล้วนเป็นเสียงที่นางคุ้นเคยทั้งสิ้น ไป๋จื่อ จ้าวหลาน หูจ่างหลิน…
พวกเขาล้วนมาแล้ว มาถึงแล้วจริงๆ!
“เจ้าเป็นอะไรไป” เซียงอี๋เหนียงเห็นนางเหม่อลอย จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
ไป๋เจินจูส่ายหน้า รีบยกชายกระโปรงขึ้นเดินลงไปชั้นล่าง ออกจากหอเทียนอีไปราวกับหนีอะไรบางอย่าง
…
ภายในห้องรับรอง ไป๋จื่อกำลังถือผ้าต่วนสีม่วงทาบลงบนร่างของจ้าวหลาน “สีนี้สวยนัก เหมาะกับท่านแม่ยิ่ง”
ตงฟางหว่านเอ๋อร์ยิ้ม “ไม่เลวเลยจริงๆ เอาชิ้นนี้แหละ” พนักงานข้างๆ รีบจดบันทึกทันที
จ้าวหลานดันร่างไป๋จื่อ “เจ้าเลือกให้ตัวเองด้วยสิ อย่าเอาแต่เลือกให้ข้า”
ไป๋จื่อรับคำ เมื่อนางหมุนกายไป ประตูห้องรับรองเปิดออกพอดี ใบหน้าที่คุ้นเคยสะท้อนเข้าสู่ม่านตาของนาง นางพล ลันหลุดปากเรียกออกมา “หูเฟิง?”
เมื่อหูจ่างหลินที่กำลังสนทนากับเสี่ยวเฟิงได้ยินดังนั้น เขาก็หันร่างมาในทันที ทันทีที่เห็นหูเฟิงยืนอยู่ตรงห หน้าประตู เขาก็รีบเดินเข้าไปหา “อาเฟิง? เป็นเจ้าจริงๆ หรือ”
หูเฟิงจับมือที่หูจ่างหลินยืนมา เขายิ้มเอ่ยว่า “ท่านพ่อ เป็นข้าเอง ข้ากลับมาแล้ว”
หูจ่างหลินดีใจมาก ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมา ปลายจมูกก็รู้สึกแสบเช่นกัน เขาพยายามอดทนไม่ให้ตนเองร้องไห้ออกม
